خلوت شاعرانه

دنبال من نیا برو من راه را بلد ...

بغضی شکسته شد که...تو را سیل می برد

از خواب می پرم که به تو...نه نمی شود

افتاده روی تخت کسی مثل من-جسد-

تصویر عاشقانه ی تو، بهت آسمان

دریای چشمهای من و ماه، جزر و مد

من مرده می شوم که ....{نفس می کشد هنوز}

این لعنتی که...{قلب؟}...به من فکر....{می تپد}

باغ پدر بزرگ تو را قاب کرده بود

خنده, پرنده, سیب ,غزل, ماه در سبد

در ناگهان ِ ثانیه از راه آمدی

پایان ِ لحظه های کدر، روزهای بد

دارم شبیه عکس خودم خاک می خورم

این دور وبر صدا به صدا ..نه نمی رسد

تقدیر من! ستاره ی من ! آسمان من!

خوابیده ای کجای دل خاک تا ابد؟

دارم پرنده می شوم احساس می کنم

دارد هوا مساعد پرواز می شود

انگار پیش و پس شده جم جمله من....شما

آهسته تر ...که زیر...دلم...دست...پا...لگد

" رضا عابدین زاده "